Bir gün önceden belirlenmiş olan sezeryan (epidural anestezi)) saatim 11:00 dı. O gece inanın çok zor geçti benim için. Sabah erkenden kalktım duşumu aldım. Zaten hastane için çantalarım arabadaydı ben sadece makyaj malzemelerimi ve fotoğraf makinesi olan bir torba aldım yanıma. Çanta bile almadım. Kimliğimide eşime verdim. Ve yollara çıktık. Hastane 1 saat önce orda olmamızı istemişti.
Annemler arkada hastaneye geldik. Önce 211 numaralı odaya yerleştirdiler. Hastane geceliğini giymemi istediler. Bu arada akrabalarımızda hastaneye geldiler.
Aldımı beni bir telaş. (NOT: Ben normal hastane korkusu olanların dışında aşırı derecede tıbbi müdahale korkusu olan biriyim maalesef. Dişçide bayılmışlığım, lazer epilasyoncuda fenalaşmışlığım var. Yani ben bu konuda pek normal değilim. Bunu yazmamın sebebi doğum korkusu olan arkadaşlara benim gibi birisinin bile nasıl üstesinden gelebileceği bir şey olduğunu göstermek aslında)
Neyse nerde kalmıştık. Hastane geceliği giydirdiler bir hemşire tansiyonumu ölçtü. Aldığım ilaları sordu. Bu arada ben soğuk kanlılığımı korumaya çalışıyordum. Bol bol foto çektik odada. Saat 11:30 oldu doktor gelmedi. Ben üçüncü sezeryan olacak kişiydim hastanede. Benden önceki kadının bebeği geldi yan odaya, ne güzeldi bebek... Allahım benimdemi böyle bir bebeğim olacaktı inanılır gibi değildi...
Sonra hasta bakıcı sedye ile geldi iki hemşire beni sedyeye çıkardılar üstümü örttüler. Odadan çıkardılar ve ameliyathaneye doğru yola çıktık. Asansör çevresi hep seviklerimle doluydu. birkaç kelime edesim geldi ama sözcükleri çıkartamadım ağzımdan düğümlendim sanki...
Devamını yarın yollayacağım kızlar şimdi kızımı uyandırıp emzirmem lazım :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder